Ακρίδες ή Άλογα ;

 Εμείς την κάθε θάλασσα και στεριά την αναγκάσαμε να ανοίξει δρόμο στην τόλμη μας και σε κάθε τόπο στήσαμε μαζί μνημεία αθάνατα και για τα καλά και για τα κακά που μας έτυχαν –απόσπασμα από τον επιτάφιο του Περικλή- . Τώρα ανάξιοι στεκόμαστε μπροστά στον εαυτό μας εκφυλισμένοι, εκμαυλισμένοι, ζωύφια μιας πράξης ρυπαρής, αξιολύπητα κοπιώδης για την εκπλήρωση ενός δανεικού ονείρου. Ενός στυλ ζωής ανιαρού, χυδαίου, απερίσκεπτα ταλαίπωροι μίμοι μιας κουλτούρας συμφοράς. Δεν είναι συμφορά αυτό που βιώνουμε αλλά η αθλιότητα της αποτυχίας στη δημιουργία μιας μνήμης. Εδώ βρήκαμε τόπο να ορθώσουμε το άγαλμα του ψεύδους στην αυλή της ψυχής μας, φιλοτεχνώντας την αδυναμία σε προσόν, αποφασίζοντας για τους εαυτούς μας να μην κάνουμε τίποτα για το οποίο δεν είμαστε αρκετά ικανοί, αρκετά γενναίοι. Ιδού ο άθλος μας, το επίτευγμα της νωθροτητάς μας, το είδωλο μιας αθωότητας χωρίς συνείδηση, παιδιά παραμείναμε παιδιά. Επιδεικνύουμε τα γαγγραινιασμένα άκρα μας επαιτώντας όπως οι νεκροζώντανοι στο κέντρο της πόλης μας εκεί που στέκονται τα μνημεία μας, άθλιοι, αξιολύπητοι, δυστυχής.  Ο δρόμος πάει μόνο μπροστά πλέον για μας. Χρειαζόμαστε τη λήθη για να χαράξουμε μια νέα μνήμη, μια γιορτή, μια δημόσια τελετουργία για να πράξουμε το δικαίωμα στη σκληρότητα, μια ηδονή όχι τυχοδιωκτική αλλά βαπτισμένη στο αίμα, στη φρίκη ώστε το αύριο να γίνει λάφυρο. Θα υποσχεθούμε με αυτόν τον τρόπο στον εαυτό μας το μέλλον και με την περηφάνια του προνομίου της κυριαρχίας του εαυτού μας θα κρατήσουμε το λόγο μας ακόμη και ενάντια της μοίρας.

… κι άκουσα φωνή από τον ουρανό, ωσάν φωνή από νερά πολλά κι ωσάν φωνή βροντής μεγάλης, και η φωνή που άκουσα έμοιαζε ακόμη με κιθαρωδούς παίζοντας τις κιθάρες τους… και ένας άγγελος βγήκε από το ναό κράζοντας με δυνατή φωνή σε αυτόν που κάθουνταν στο σύννεφο : Ρίξε το δρεπάνι σου και θέρισε γιατί ήρθε η ώρα του θερισμού, τα γεννήματα της γης ξεράθηκαν. Κι αυτός που κάθουνταν στο σύννεφο έριξε το δρεπάνι του στη γη και η γη θερίστηκε..
–αποκάλυψη του ιωάννη-  

                                                                                                                                                                                             Το Λευκό Αχείλι

Ζώο με Ζώο

Αγαπητέ αναγνώστη, αποφάσισα σήμερα να γράψω όχι για σένα αλλά για τα ζώα, και όταν γράφω ''για'' δεν εννοώ υπόψη των ζώων αλλά αντί για αυτά. Δεν διαβάζεις παραλογισμούς, δεν είμαι τόσο αφελής  ώστε πραγματικά να πιστεύω ότι ομιλώ εξ ονόματι των ζώων, εσύ άραγε μπορείς να μιλήσεις εξ ονόματος του εαυτού σου; Όπως και να έχει, ήθελα να μοιραστώ την αγωνία μου και την αηδία μου –ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί καμία από τις 2 αυτές λέξεις δεν είναι επίθετο– Δεν αντέχω άλλο να βλέπω τους γείτονες μου με ζώα. Τους σιχαίνομαι όταν τους μιλάνε στη βόλτα, όταν τα χαϊδεύουν στα μπαλκόνια όταν ταΐζουν από το χέρι τους. Για όνομα του πανάγαθου έχουν όλοι γίνει ανίκανοι να έχουν μια φυσική, ζώο με ζώο σχέση. Τόσο πολύ έχουν πεισθεί ότι υπάρχει ένας μονό κόσμος και αυτός με αυταρέσκεια συμπίπτει με τον δικό τους. Κάθε ζώο έχει ένα κόσμο, δημιουργεί τα όρια του με ούρα, κόπρανα χρωματιστά, με ήχο, με κίνηση, καλλιτεχνική πράξη είναι αυτό, στο υπογραμμίζω σε περίπτωση που σου διέφυγε. Εκείνο όμως που πραγματικά αναγνώστη μου θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου είναι η εικόνα ενός θηλυκού με αδύναμη σάρκα γατιού να προσπαθεί να περάσει κάτω από το χάλκινο πλέγμα φύλακα, εγκαταλειμένου οικήματος ώστε να εναποθέσει το κουφάρι του στη γωνία που σχημάτιζε ο φαγωμένος τοίχος. Ένας χώρος να πεθάνει. Έτσι γράφω για τα ζώα, μου αρέσουν τα χρώματα, η κίνηση, ο ήχος, μου αρέσει να δημιουργώ κόσμους,  αν και νομίζω ότι κάθε φορά που είμαι απέναντι στο χαρτί μοιάζει περισσότερο με την προσπάθεια της γάτας να περάσει το πλέγμα. Φεύγω από το το χάρτινο τόπο που έφτιαξα και σου ψιθυρίζω  καλώς ήρθες στον τάφο μου υπόσχομαι γαλήνη αλλά εύχομαι αηδία. 

Laissez faire laissez default

 Ονειρεμένη λιακάδα σήμερα για τα καψαλισμένα έντομα που κάνουν κάμπινγκ στις πλατείες. Η χρεοκοπημένη, η αναδιαρθρωμένη, η διασωζόμενη Ελλάδα με τους αχαΐρευτους, τεμπέληδες, κοπρίτες πολίτες, οι οποίοι βγαίνουν στη σύνταξη λίγο μετά την εφηβεία. Κληρονόμοι ενός πολιτισμού ευγενέστερου που με ψευτιές υποκρισίες και την Goldman Sachs μπήκαν στην Ευρώπη, των λαών των ανώτερων, των προωθημένων, των δυνατών, αυτών που απαξιώνουν τους ατλαντιστές και μόνιμα τρέχουν από πίσω τους φτιάχνοντας την τέλεια ένωση υιοθετώντας γουρουνάκια. Γουρουνάκι  Έλληνικό, ορθόδοξο σεβάσμιο και ταπεινο απέναντι στο θείο και στο νόμο, ειδικά τον φορολογικό. Έλληνες αυτοί που ξέρουν να ζουν και δεν το κρύβουν, με  ελλείμματα δίδυμα σχεδόν μεταπολιτευτικά στον σκελετό του κράτους  να φέγγουν κόκκινα σαν γλυκό αυγουστιάτικο φεγγάρι πάνω σε θάλασσα μέταλλο, στάσιμη, αμήχανοι έτοιμοι για το κακό… και το ερώτημα είναι:

ΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΕΔΙΝΕ ΛΕΦΤΑ ΣΕ ΔΑΥΤΟΥΣ…

Μα φυσικά τα ορθολογικά καπρίτσια των διεθνών επενδυτών. Άντε στο διάολο εσύ και η υποκρισίας σου, Homo Economicus  !

Ο καλός Σαμαρείτης

 Τολμηρός, γενναίος, σωστό λιοντάρι - από αυτά που δείχνει η τηλεόραση- εν μέσο κρίσης θα ξεκινήσει τη δική του δουλεία - επιχειρηματίας με φιλοδοξία, όνειρα και περίσσιο θάρρος, αντίστοιχο, πιθανά και μεγαλύτερο από αυτόν που κοιμάται στους δρόμους ή κάτω από τις γέφυρες της πρωτεύουσας. Έτοιμος να προσφέρει στη δημιουργία θέσεων εργασίας και την πληρωμή των φόρων για την συντήρηση των δημοσίων αγαθών, ευελπιστώντας βέβαια να μην χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσει ώστε με την υπερηφάνεια του μόχθου του  να επικρίνει το σπάταλο δημόσιο σύστημα υγείας, την αύξηση των συντάξεων, την αναποτελεσματική δημόσια παιδεία και τρίβοντας  την φιλανθρωπική κλειτορίδα που θα φυτρώσει ειδικά  για τον σκοπό αυτόν στο κούτελο του, να απαιτεί την μείωση των αμέσων φόρων για περαιτέρω ιδιώτευση.  
 Ύστερα από μερικούς μήνες, πολλές υπογραφές και ατελείωτες βλαστήμιες για την κρατική γραφειοκρατία – η όλη διαδικασία τον έπεισε ότι έχει δίκιο να ταυτίζει το δημόσιο με το κράτος- ανοίγει το φραντσαϊζ κατάστημα του. Το πρόσθιο μέρος της κλειτορίδας έχει αρχίσει ήδη δειλά να ξεπροβάλλει στο μέτωπο του, αλλά δεν τοποθετεί κάμερες στην επιχείρηση. Ο επενδυτής, άνθρωπος γραβατωμένος, καταξιωμένος, αξιοπρεπείς, νοικοκύρης, του λέει :

 - Νόμιζα πως ήξερες ότι πολιτική μας είναι η χρήση της κάμερας, ξέρεις.. είσαι ωραίος τύπος.. και δεν θέλουμε να ανακατευόμαστε με τους πελάτες.. όχι.. αλλά πάντα χρησιμοποιούμε κάμερες, είναι για το καλό των υπόλοιπων πελατών διότι εάν αυξηθεί το κλέψιμο οι τιμές θα ανεβούν. Καταλαβαίνεις, αυτό θα είναι μια πράξη του θεού κανένας άνθρωπος πραγματικά δεν θέλει να ανεβαίνουν οι τιμές. Έτσι είναι η οικονομία. Είναι οι τελευταίες πράξεις που μπορεί να κάνει ένας θεός στο νεκροκρέβατο. Οικονομικές πράξεις.

 Ο νεαρός επιχειρηματίας παίρνει την χαμογελαστή φατσούλα που μας κολλάνε στο τετράδιο στο νηπιαγωγείο, όταν δεν ξέφυγες από τα όρια του τετραδίου στην αντιγραφή, και λέει:

-  Έχετε απόλυτο δίκιο. Πειθαρχία, Επιτήρηση, Τιμωρία.

 Ο κ. επενδυτής με ένα πρόσωπο ευθύ – η φατσούλα που παίρνεις όταν ξεφύγεις λίγο από το όριο- απαντά:

 -Νομιμότητα και συναίνεση!

 Ο φέρελπις νέος επαναλαμβάνει τη χαμογελαστή φατσούλα:  

-Το φιλελεύθερο ιδεώδες μας!

 Ο επενδυτής μοιράζετε τη φατσουλα απλώνει το χέρι του και τρίβει τα μαλλιά του νεαρού και όλοι μαζί ζούμε κυνηγώντας αυτήν την ηλίθια γκριμάτσα.

                                                                                Το Λευκό Αχείλι

Επιμειξία

 Υποκείμενο τυφλό στο νόημα καθισμένο οκλαδόν αθηνάς και σοφοκλέους γωνία ζωογονείται από τη χάβρα νόμιμης ή λαθραίας κυκλοφορίας νόων και σωμάτων, της επιθυμίας. Πανηγυρίζει το οπισθοδρομικό, το αντιδραστικό, το φασιστικό που εδώ μπροστά στα μάτια του ταυτίζεται με την άρση των τειχών της φυλής, του έθνους, του λαού, του τοπικού. Είναι εδώ μαζεμένοι ήρωες μετααποικιακοί που παραβιάζουν και καταστρέφουν συνεχώς τα εδαφικά, τα φυλετικά στεγανά, την απομόνωση, την καθαρότητα, τους τοπικισμούς. Είναι εδώ που διεξάγεται ένας από τους πολλούς αγώνες ενάντια στο ανήκειν στο λαό, στο έθνος, σε μια ταυτότητα. Είναι εδώ που το ξήλωμα των ορίων της κυριαρχίας που αυτά επιβάλλουν στην υποκειμενικότητα σαρκώνεται σε αντίσταση και θα γίνει αγάπη και κοινότητα όχι κοσμοπολίτικο κράτος, αλλά κοινός πολιτισμός. Το γένος των ανθρώπων είναι ένα και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μεταξύ τους. Το τώρα – οι διακρίσεις του, οι διαχωρισμοί του, οι ιεραρχίες του -για το οποίο έχουμε πειστεί ότι  είναι αιώνιο και ανυπέρβλητο συνιστά αστική μεταφυσική, το σώμα μας πιασμένο στο δίχτυ της διαλεκτικής του ιστορικίστικου χεγκελιανού τελολογισμού. Πρέπει να φωνάξουμε από τις βουνοκορφές  δυναμώνοντας τη φωνή του φιλοσόφου που έναν αιώνα τώρα αντηχεί στις πλαγιές :  Έχω χωνέψει μέσα μου το πνεύμα της Ευρώπης, τώρα θέλω να ανταποδώσω το χτύπημα.

                                                                               Το Λευκό Αχείλι

Δύο κουκουλοφόροι στο κέντρο της πόλης.

  Κουκουλοφόρος κρατώντας δημοσιογραφικό μικρόφωνο τύπου ‘’Ρόπαλο’’, συνοδεία έτερου κουκουλοφόρου οπλισμένου με πιστόλι τύπου ‘’Kάμερα’’ σεργιανίζουν τους δρόμους της πρωτεύουσας. Ημερομηνία 29/2.

Θύμα πρώτο, νεαρός ηλικίας δέκα.

-Συγγνώμη κύριε… Τι θα θέλατε να γίνετε όταν μεγαλώσετε;

Ρωτάει ο κουκουλοφόρος με το ‘’ρόπαλο’’ και απαλά τον χτυπάει στο κέντρο του κεφαλιού του.

-Σκληρός και επιτυχημένος. Απαντάει ο κύριος.

                            -Ευχαριστώ.

  Ελπιδοφόρος νέος! Σχολιάζει με το τον συνεργάτη του στη πορεία τους για το δεύτερο θύμα, γυναίκα τύπου Cosmopolitan.

-          Καλημέρα! Τι είναι γυναίκα;

Με ευγένεια τη χτυπά το ρόπαλο στα οπίσθια.

-          Καλημέρα σας. Τι είναι γυναίκα λέτε…. Δύο μακριά χνουδωτά αυτιά  στο κεφάλι και ουρά λαγού. Μια όμορφη επιφάνεια από γλουτούς και στήθια, ένα γνήσιο ρομάντζο.

-          Ευχαριστώ.

  Θύμα τρίτο, νέος ατημέλητος γύρω στα τριάντα, στη μέση της λεωφόρου ανεμίζει εθνικολαικιστική σημαία με σχήμα σφυριού και ύφασμα δρεπάνι.

-          Κυκλοφορεί ο ψίθυρος ότι ο Ντόναλντ Ντακ είναι απατεώνας.

Ο κουκουλοφόρος δίνει ρόπαλο παίρνει σημαία.

-          Πίσω από το ξέγνοιαστο ύφος του Ντόναλντ κρύβεται ένα ακόμα πρόσωπο του ιμπεριαλισμού και – γενικότερα- της κυρίαρχης ιδεολογίας στον πολιτιστικό τομέα!

-          Ευχαριστώ.

  Θύμα τέταρτο, ημιθανές σώμα ετών τριάντα καθισμένο οκλαδόν δίπλα σε τατουαρισμένο παγκάκι με καμινέτο και κυνηγετικό μαχαίρι. Ο κουκουλοφόρος βρίσκεται σε σύγχυση! Στήνει το μικρόφωνο απέναντι από το ημιθανές σώμα.

-          Σκοπεύετε να πράξετε βία;

-          Μα φυσικά! Πρώτα θα χρησιμοποιήσω το καμινέτο για να κάψω τις πολιτισμικές μου αποσκευές, ύστερα θα πυρακτώσω το μαχαίρι και θα ευνουχίσω την αυτόβουλη αλλοτρίωση της επιθυμίας μου.

-          Δεν σας καταλαβαίνω...

-          Προσπαθήστε λίγο, λέω πως το Εγώ μου με θηκάρι το τρίγωνο  μπάτσος–πουτάνα-πελάτης ή για να το πω στη γλώσσα σας μπαμπάς-μαμά-παιδί δεν με χωράει όλο.

Ο κουκουλοφόρος με το μικρόφωνο βλεφαρίζει στον κουκουλοφόρο με το πιστόλι ,ο οποίος έχει ήδη αρχίσει να οπλίζει την κάμερα με φακό άφιλτρο από αυτό που χρησιμοποιούν για να καταγράψουν τις τελετουργίες ανταρσίας.

-          Εξακολουθώ να μην σας καταλαβαίνω.

-          Όχι αδικά, εαν είχατε πάει σχολείο δεν θα είχατε καταλήξει με τα δημοσιογραφικά διαπιστευτήρια στο λαιμό σας, ούτε θα κάνατε φίλο τη μπλε στολή που ξόφαλτσα αποφύγατε. Απλά παρακολουθείστε  με. Τώρα είναι η ώρα που πυρώνει το καμίνι, και μόνο φώς πρέπει να φαίνεται!  Ni dieu-Ni maitre-Ni l home! Vis-Cupiditas-Amor! Ζήτω Άνθρωπος * Άνθρωπος!

Αυτά φώναξε με φωτιά στα χείλοι, καθώς το πιστόλι σφύριζε rec, rec, rec σε ζωντανή μετάδοση.

                                                                            Το Λευκό Αχείλι.

Je m'en fous

 Ο τυφλός καμαρεμάν πάτησε το REC.

«Το βλέπω ότι είστε εκνευρισμένος, κύριε!»

«Δεν είμαι.» 

Η απάντηση ήρθε κοφτά, αβίαστα προκαλώντας στον τσαρλατάνο μια στιγμή αμηχανίας που τον εξώθησε να τακτοποιήσει τη γραβάτα του παρδαλού σακακιού του.

«Μα πώς, κύριε», επέμεινε, «αφού είναι φανερός ο εκνευρισμός σας, η ταραχή σας έχει θολώσει την κρίση σας.»

«Δεν είμαι.»  Ξανά.

Αυτός ο τσαρλατάνος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει.

Αυτός ο τσαρλατάνος δεν φαίνεται να έχει κρίση να θολώσει.

 «Εσάς από την άλλη μεριά», συνέχισε, «σας βλέπω φουρκισμένο, χολωμένο τολμώ να πω. Συγχωρήστε με για την πιθανή αδιακρισία, ομολογώ πως τα συμπεράσματά μου ίσως και να μην είναι και τόσο ασφαλή. Εξάλλου, σας γνωρίζω τόσο λίγο».

«Επανέλθετε αμέσως! Στο θέμα μας! Είναι ξεκάθαρο πως σύμφωνα με το άρθρο 365 παράγραφος 3,7,8 του 20.... που λέει αυτό κι εκείνο και οποιοσδήποτε, οποιοσδήποτε  λέω, θα καταλάβαινε∙ ακόμα και καμία γνώση ή έστω και κανένα ενδιαφέρον δεν έχει για τις νομικές υποθέσεις πως η πράξη σας θεωρείται ΑΞΙΟΠΟΙΝΗ».

Ο τσαρλατάνος υπερτόνισε την τελευταία αυτή λέξη (που στ΄αλήθεια η αίσθηση της τον διέγειρε) με τον χτύπο της γροθιάς του στο τραπέζι. Το δωμάτιο ταρακουνηθήκε.
Ο τσαρλατάνος ψήλωσε δυο πόντους.

«Κύριε, δεν αποποιούμε των ευθυνών μου ακόμα κι αν αυτές είναι τα φαντάσματα των μη πεπραγμένων μου.»

Φάνηκε πως καμία διάθεση δεν έχει  να επεξηγήσει τον παραπάνω γρίφο που έκανε τον τσαρλατάνο να βγάλει το σακάκι του για να φανεί ένα εξίσου παρδαλό πουκάμισο. Σήκωσε τα μανίκια του αποκαλύπτοντας όλα τα σημάδια που στόλιζαν τα αντιβράχιά του . Αμυχές Ουλές Καψίματα. Χμμμμ... Αυτός ο τσαρλατάνος είναι πιο βιτσιόζικος από όσο θα περίμενε κανείς.
Ο τσαρλατάνος δε σήκωσε τα μανίκια για να αποκαλύψει τα ενδιαφέροντα που κουκούλωναν τον ελεύθερο χρόνο του, μα για να έχει ελευθερία κινήσεων καθώς θα χτυπούσε το κεφάλι του συνομιλητή του στο τραπέζι, στο τραπέζι που ανάλογες δοκιμασίες αντοχής είχε περάσει στο παρελθόν με μεγάλη επιτυχία.
Η κοιλιά του τσαρλατάνου γέμισε διοξείδιο του άνθρακα.

«Ο θερμοστάτης του συναισθήματός μου , κύριε, είναι στο ψυχρό. Λυπάμαι αν η απάθειά μου για όσα έκανα ή μάλλον όσα δεν έκανα και όσα έσεις υπερασπίζεστε -κι εγώ τόσο ευθρασώς ξεφτιλίζω- σάς εκνευρίζει μα άλλη δεν έχω λύση. Άλλον τρόπο, κύριε, δεν έχω βρει για να ζήσω σε αυτόν τον παραλογισμό. Σε αυτόν τον παραλογισμό . Καταλαβαίνετε;»

Πήρε μια βαθιά ανάσα που περισσότερο αναστεναγμός από το θύμο αδένα του.

«Ξέρετε, κύριε, νιώθω χρέος μου  να σας ενημερώσω, να σας διαβεβαιώσω πως δεν ήμουν πάντα έτσι. Κάποτε μετείχα και συμμετείχα. Ζητούσα και συζητούσα. Ήμουν και έννομος και ενεργός και πολίτης.»

Ο τσαρλατάνος, γυμνός πλέον, και ισχνός, με το πέος του να κρύβεται στο περίνεό του όρμηξε προς το μέρος του ουρλιάζοντας :
"...

Ο κουφός ηχολήπτης πάτησε το MUTE.

                                            Ms. OxiAlloKarvouno (για την ώρα)

Ψίθυρος

  Ψψψτ… μην κοιτάς δεξιά και αριστερά, θα μας προδώσεις και τους δύο! Αλίμονο μας μετά, θα κλέψουν την ιδιωτική μας ζωή. Μην πανικοβάλλεσαι! Χαμογέλα! Ψεύτικα, δεν έχει σημασία δεν καταλαβαίνουν την διαφορά. Απομάκρυνε τον μηχανικό σου σύντροφο από κοντά, αυτόν που όταν σου λέει ''η σύνδεση δεν είναι εφικτή'' στεναχωρεί τη φωνή σου, δεν εξαρτάσαι από αυτόν, είναι ύπουλος, είναι μοχθηρός. Εσύ όπως και εγώ έχουμε ένα κατάσκοπο στην καφετιέρα μας. Ούτε η οθόνη μπροστά σου είναι αθώα. Αυτή τη στιγμή επικοινωνούμε χωρίς λόγια, χωρίς φωνή, χωρίς αυτιά, ασώματα. Το σώμα είναι η αλήθεια! Μην ενδίδεις στον πλατωνικοχριστιανικό πειρασμό για απαλλαγή από αυτό, είναι κατάρα να συμβεί! Υπερασπίσου το σώμα  είναι όμορφο, είναι τέλειο, όπως κι αν μοιάζει, είσαι εσύ. Να επιτίθεσαι σ΄ αυτούς που λένε το αντίθετο και αν δεν έχεις λόγια χρησιμοποίησε αυτά του φιλόσοφου ποιητή : ''Θέλω να μιλήσω σε αυτούς που περιφρονούν το σώμα. Μακάρι να μη μάθουν, κι ούτε να διδάξουν διαφορετικά πράγματα, μα μόνο να αποχαιρετήσουν το ίδιο τους το σώμα – κι έτσι να απομείνουν βουβοί.''


                                                                                                                                                                                  Το Λευκό Αχείλι

Υπερασπιστείτε το Κράτος!

 

  Αμάξια αναποδογυρισμένα αχνίζουν, γυαλιά πέτρες και σιδερά γύρω από λεηλατημένα μαγαζιά, οικονομικά και μη πτώματα στολισμένα στις τσιμεντένιες λάμπες, βυθίζονται σε πνιγερές οσμές γεμάτων υπονόμων, κούνιες ξέχειλες από ούρα και όνειρα προόδου. Κλειστά παντζούρια με ανοιχτά μάτια και γλιστερά αυτιά να υποστηρίζουν τους σκουριασμένους μεντεσέδες, καθώς τρίζουν τσιρίζοντας γοερά σαν δάκρυα. Μισοκαταστραμένο, καμένο αυτοκίνητο, αγροτικό, πράσινου χρώματος περιφέρει τη χλωμή του γλώσσα στους κεντρικούς, πρώην  πολύβουους δρόμους της πρωτεύουσας. Η ακέφαλη φωνή μπαστακωμένη πίσω από τη γλώσσα του αυτοκινήτου λέει:

Φόρος = Λαός , Κράτος = Φόρος, Κράτος = Λαός, Υπερασπιστείτε το Κράτος!

Στην ουρά πομπή αγγέλων επενδυτών κραδαίνουν ένα τεράστιο πανό που γράφει:

Πριν χρόνια δώσατε υπόσχεση με το πεπρωμένο σας, ήρθε η ώρα να τιμήσετε την υπόσχεση.

Η γλώσσα συνεχίζει να  φωνάζει :

Κράτος/Κυβέρνηση μέρος του προβλήματος και μέρος της λύσης! Υπερασπιστείτε το Κράτος!

    Ξαφνικά καταπαχτές στη μέση του δρόμου ανοίγουν, λευκοί, καφέ και μαύροι άνθρωποι σβέλτα πετάγονται έξω. Η αρχηγός χωρίς δόντια λέει:

  Ο μηδενισμός δεν είναι τελεολογία! Ο μηδενισμός είναι αφετηρία! Θάνατος στον δαίμονα Ανδρέα Παπαγιώργο! Θάνατος φωνάζει το πλήθος. Θάνατος στον δαίμονα Κωνσταντινο Παπαγιώργο! Θάνατος! Επαναλαμβάνει το πλήθος..Τώρα στωικα, με σειρα, με εκκωφαντική σιγή επιστρέφουν στο λαγούμι τους.

Υπερασπιστείτε το Κράτος! ….Υπερασπιστείτε το Κράτος!... Υπερασπιστείτε το Κράτος!

                                                                                                                                                                              Το Λευκό Αχείλι

Ο Εφιάλτης της Ελληνίδας

 Όταν πέθαινες δεν έγινε το σούσουρο που περίμενες. Ούτε αφιερώματα στο Hello και την Espresso  ούτε διθυραμβικά σχόλια για το στυλ σου σε ραδιόφωνο και  τηλεόραση ούτε μετά θάνατον αναγνώριση ούτε έστω κροκοδίλια δάκρυα.Μόνο μία κάσα από φτηνή - έβγαζε μάτι - ιτιά σε σχήμα φέρετρου και όχι σε σχήμα πιστωτικής όπως είχες ζητήσει στους οικείους σου (στην χαλαουτζού και τον γυμναστή) και δίπλα σου το ροζ σου i-phone λες και τα καθίκια περίμεναν τηλεφώνημά σου για το πότε είναι οι εκπτώσεις στον παράδεισο και αν ο Michael Jackson είναι μετά θάνατον λευκός ή μαύρος. Άχρηστοι! Σου  φόρεσαν ένα από τα κλασικά ταγέρ Channel που δεν ήταν καν το αγαπημένο σου. Αν και η αλήθεια είναι ότι το κομμάτι αυτό είναι ένα σικ συνολάκι για κάθε περίσταση, ακόμα κι αν κολλήσεις κάπου μεταξύ Παραδείσου και Κολάσεως.

  Μπορούσες να δεις μόνο το φέρετρο, ήξερες πως ήσουν εσύ μέσα μα δεν μπορούσες να διακρίνεις καθαρά τα χαρακτηριστικά σου οπότε για μακιγιάζ και μαλλιά δεν έχεις καθαρή εικόνα. Ξαφνικά το φέρετρο άρχισε να βουλιάζει μέσα στην Γη, το χώμα έγινε μαλακό, κυλιόμενη άμμος άρχισε να το ρουφάει και τότε εκεί που καταλάβαινες πως στ’ αλήθεια φιλενάδα αυτό ήταν τελείωσε οριστικά ... εκείνη την στιγμή ακριβώς.. πετάχτηκες! Το ταγιεράκι πήρε μορφή , άπλωσες με κραυγές αγωνίας το χέρι σου  ζητώντας βοήθεια (ενώ το μανικιούρ σου, ομολογώ, παρέμενε αψεγάδιαστο.)  Να βγω από εδώ! Θέλω ακόμα να ζήσω!  Λίγο ακόμα! ούρλιαζες Ακούγονταν φωνές πίστευες πως κάποιος θα σε βοηθούσε ...και τότε η εικόνα έγινε πιο καθαρή και συνειδητοποίησες πως γύρω από τον λάκο σου θρηνούσαν όλες σου οι τσάντες . Τσάντες ώμου, φάκελοι βραδινοί, τσάντες χειρός, πορτοφόλια, πουγκιά χρωματιστά με κρόσσια και δαντέλες ανοιγόκλειναν σαν να θρηνούσαν; Χόρευαν;Κι εσύ έκλαιγες κι έκλαιγες. Πού είναι οι γόβες μου; Τα κοσμήματα μου; Οι πέρλες μου; Οι μεταξένιες μου πασμίνες; Εκείνα τα υπέροχα σατέν μου γάντια; Πού είναι όλα αυτά; Όφειλαν –σκεφτόσουν-όφειλαν...


                                                                                     Ms. Θρυψαλα (προς το παρόν)

Το όνειρο του Έλληνα

    Γυναίκες με μπικίνι κατέκλυσαν την πλατεία συντάγματος, άλλες κρατούσαν καλάθια του πικνίκ ξέχειλα με γόβες και πέδιλα, άλλες ημιαυτόματα όπλα και άλλες έπιναν χυμό καρότο. Εάν θελήσεις κάτι, οτιδήποτε, έλα σε εμάς, είπε μια μελαχρινή φωνή με αθλητικό σώμα τυλιγμένη στη σημαία της ελλάδας. Το κοινοβούλιο στα χέρια μας θα πάψει να είναι ένας ορνιθώνας, θα μετατραπεί σε παραλία, παραλία  "Ο παράδεισος". Και ως γνωστόν όλοι έχουν θέση στον παράδεισο.

    Ένιωσε  ανακούφιση, όπως όταν χρησιμοποιεί την τουαλέτα του.  Επιτέλους οι προσευχές του στο τούρκο πασά εισακούστηκαν.  Το κοινοβούλιο του θύμιζε πλέον κάτι από πορνοστάσιο, από κοτέτσι οίκος ανοχής. Πρόοδος!

    Λίγο πιο πέρα, στο βάθος φωσφόριζε ένα μουστάκι στενό, με περίεργη κόμμωση και στρατιωτικά παπούτσια.     Σε ξέρω εσένα  του φώναξε. Είσαι η πλημμύρα που θα άλλαζε τον κόσμο. Με κολακεύεται, απάντησε το μουστάκι συνεχίζοντας να τρίβει αποξηραμένα φύλλα για να γεμίσει την πίπα του. Καθίστε, μην στέκεστε. Ξέρετε υπήρξα άτυχος διότι απέτυχα στις σπουδές μου και με κάνανε καγκελάριο. Από τότε ρουφάω δυνατά την πίπα μου και για λίγο νιώθω πως ακόμα και οι ακτίνες του ηλίου μπορούνε να κοπούν στα δύο από τα χέρια μου. Θέλετε λίγο..;

                                                                                                                                                                                       Το Λευκό Αχείλι

Το Λευκό Αχείλι σε στιγμές ασύδοτης εντιμότητας

 Σύντροφοι, άτομα, άνθρωποι ο,τι από αυτά προτιμάται εγώ ούτως η άλλως  από καιρό έχω πάψει να  αναρατιέμαι εάν ο κόσμος είναι καπιταλιστικός, προλεταριακός, δίκαιος, άδικος, ανθρώπινος απάνθρωπος, θρησκευτικός , κοσμικός και άλλου τέτοιου τύπου αφαιρέσεις και απλοποιήσεις, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής αναρωτιέμαι μόνο για ένα πράγμα και αυτό είναι για το σχήμα της Γής. Ξέρω, θα σκεφτείτε ότι αυτό το έχουμε διαλευκάνει και δεν αξίζει πλέον να ασχολούμαστε, άλλωστε υπάρχουν στοιχεία, αποδείξεις και επιστήμη. Κι άλλες αφαιρέσεις  και άλλες απλοποιήσεις και έτσι όπως το πάτε σιγά σιγά θα καταλήξουμε στο να αμφισβητούμε ακόμα και την απουσία του θεού. Εγώ λοιπόν σας δηλώνω ευθαρσώς ότι σύμφωνα με τις δικές μου μετρήσεις η Γή είναι επίπεδη! Μέτρησα το ύψος, το πλάτος και την συνεπαγόμενη του ανθρώπινου σώματος διάνοια και κατέληξα στη μοναδική ερμηνεία του 2*2 = 4. Είμαστε επίπεδοι, κύριοι! Το ανθρώπινο ζώο - ειδικότερα και πρώτο απο όλα το ελληνικό-  προσαρμόστηκε στις δύο διαστάσεις, άοκνά, με υπομονή και δουλικότητα,  αντιδρώντας, ποτέ δημιουργώντας. Είναι αλήθεια ότι  κάποια στιγμή φτάσαμε κοντά να σταματήσουμε το μίκρεμα της ύπαρξης μας αλλά αποτύχαμε και από τότε σταματήσαμε την προσπάθεια και τώρα έχουμε καταλήξει  με ένα σώμα δύσμορφο, άβολο, χωρίς φτέρνες, χωρίς αγκώνες, με ατροφικά χέρια, να τα τεντώνουμε στον ουρανό για να φτιάξουμε αστέρια. Αλήθεια πως έφτασε η ανθρώπινη υπόθεση να γίνει ανθρώπινη περίσταση;

Το Λευκό Αχείλι σε στιγμές ασύδοτης εντιμότητας

  Δεν αντέχω άλλο! Δεν αντέχω άλλο αυτούς τους εξουσιολάγνους, φιλάρεσκους ποντικούς που η φιλοδοξία τους φτάνει ως τον ουρανό, ώστε έχουν αρχίσει ήδη να τρώνε τις άκρες του. Δεν αντέχω άλλο αυτά τα υποτακτικά, δουλοπρεπή σκυλιά που όλοι μέρα ψιθυρίζουν και γαβγίζουν περί ομαδικής συνενοχής μειώνοντας καθημερινά τον εαυτό τους αξιώνοντας αυτοσεβασμό! Είναι αναμφισβήτητη, είναι ήδη χειροπιαστή η ερήμωση του ελληνικού πνεύματος. Αναζητήστε τα αίτια σε μια διατροφή με πολιτική-φαιδρότητα, με λαϊκισμό που ξεχειλίζει από τα χείλη του κρατικού και μη άμβωνα,  στην ακριβή και άτεχνη μουσική, στο χαμαιτυπείο της αυτονάρκωσης TV-Τύπος, στην τοξική κουλτούρα  του τσιγάρου, στη θολούρα του κρασιου....Μια ζωή ανταποκρινόμενη πλήρως σε ένα ύφος πρόχειρο – το χειρότερο μας ελάττωμα, η απουσία στυλ, προχειράντζες (!) Κύριοι!  Ματαιόδοξοι, με διεστραμμένη έπαρση για την ένδοξη καταγωγή και φυσικά την κατάπτυστη ορθόδοξη, χριστιανική ταυτότητα, στο στόμα της οποίας βρίσκονται φλύαρα, ιδεοληπτικά με χρώμα αριστερό, ημιμαθή σκουλήκια, έντομα αδύναμα, πραγματικοί αρτίστες σαν προσποιούνται τα νεκρά.

  Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω από τον μπουφέ του εκμαυλισμού..δεν είμαι φίλος. Αρνούμαι να κακομεταχειριστώ τον εαυτό μου και να συμμετάσχω σε αυτό το φαγοπότι ενοχής ανακηρύσσοντας το μέλλον δικαίωμα δυστυχίας με γεύση συντριβής και αυτοπεριθωριοποίησης . Αυτά για αυτούς που υποκλίνονται στον εβραίο ψαρά, στο γιο του ξυλουργού και την μάνα του, να δεις..τι επάγγελμα έκανε ο άλλος.. ναι.. ναι.. υφαντής χαλιών…  Πλέμπα!